عصر کرد

آخرين مطالب

من فقط یک خبرنگارم... مقالات

من فقط یک خبرنگارم...

  بزرگنمايي:

عصرکرد- تمام مدت به دنبال سوژه ام و امروز در توفیقی اجباری سوژه مکالمه دو پیرمرد شدم آن هم دو پیری که از هفت دولت آزادند و حال در نقش مفسران سیاسی در سایه سپیدار به شور نشسته اند. کربلایی حسین که نسبت به من عرق همسایگیش گل کرده در پاسخ به سوال حاج محمود که پرسید دخترم بعد اینکه دَرست تمام شد به چه مشغول شدی؟ می گوید: مدتی از این بچه خبری نبود، رفت دنبال علم کیمیا و لیمیا و سیمیا و حالا که برگشته قلم به دست شده و هرازگاهی به درد مردم می خورد .

حاج محمود که تازه دوزاریش افتاده می پرسد: باید خیلی خیلی ببخشی، عذر می خوام که می پرسم حالا که الحمدالله به سلامتی کار به دستی واقعا به داد مردم می رسی؟

لبخند میزنم و قبل از اینکه لام تا کام حرفی بزنم کربلایی حسین به نیابت از من جواب می دهد: خدا رفتگانت را بیامرزد حاجی جان، توجه نمی کنی، گفتم قلم به دست شده نگفتم که بیل به دست. اونی که تو فکر می کنی نماینده مجلسه، استانداره، مسئوله و کار به دست؛ این بنده خدا فقط می نویسه .

حاجی که هنوز ملتفت نشده باز می پرسد: کبلایی این دختر چه می نویسد؟

-  حاجی نمی دانم یادت هست یا نه! قدیم یه ملا «حمه و مین» (محمد امین) بود وقتی حرف میزد جن و انس گوش به زنگ می ایستاد که ببیند این باز می خواهد چه روضه ای تحویلش دهد. «حمه و مین» هم چون میدید همه یک تنه گوش شده اند اولش شعری، متلی و یا مثلی می خواند و داستانش را آب و تاب میداد و البته باید ببخشید سایه تان سنگین است، در مثل مناقشه نیست اما انقدر می بافت و هی می بافت تا خرفهم تر شویم و بعد یکی به میخ میزد و یکی به نعل تا بالاخره لولهنگش آب میگرفت و سر آخر مخلص کلام را می گفت. یادت هست... البت جانم برایت بگوید اون ملا با این خطیب جوان فرق داشت فرقشم فقط در دستک و مستکش که نیست، الان این ماسماسکها (منظور تب لت و گوشی) کار اینها را راحت کرده دیگر نیاز به نقاره و کرنا ندارند و بی سر و صدا می توانن با پنبه سر ببرن.

مگه می شود با پنبه سر برید؟

- ای بابا حاجی جان سربریدن این زمانه هم فرق کرده الان با یک خط و نشان ساده خبری فلان کس را به کرام الکاتبین می سپارن، آن یکی را به عرش، این یکی را به فرش و دیگری را سفیل و سرگردان می سازند. البت اگه کسی هم راست بیاید و راست برود پنبه نمی‌خواهد... حالا حاجی جان مطلب من که این نیست، میخواهم بگویم اگر همین جوان گوش بزنگ نباشد همین پنبه آتش می شود به خرمن خودش .

چه آتشی؟

- ای بابا حاجی جان سرخوشی توام، خب معلوم است وقتی عریضه اش به مذاق بعضیا خوش نیاید، فلک می شن به جان این بی نوای فلک زده و توحش راپورتش نمی گذارد برخی سر سلامت به گور ببرند. یکی نیست به این بی خبران بگوید چرا میایی یکی به دو کنی و سه می شود، گیرم راپورت این بیچاره را خفه کنی با راپورتای خارجه چه میکنی؟

کبلایی خب چرا عین بچه آدم نمشینن یه گوشه از این خوان گسترده بخورنن و دم نزنن؟

- حاجی جان چشت پی این جوان نرود که هنوز تو دو تا کالسکه ننشسته تا چهار نعل براند، باید امان خواست از دست آنان که نانشان به نرخ روز خورده می شود و عین خیالشان نیست که نان دیگری را آجر می کنن آنهم به قیمت حراج شرفشان و گرفتن رشوه و خط که اگر بخواهی ماست سفید خدا را برایت سیاه می کنند .

پس حق نمک چه می‌شود؟

-  چه حق نمکی حاجی! وقتی آیه خدا را که قسم خورد به قلم زیرپا می زارن، باید مواظب بود که چطور می چرخانند این عصای جادو را که از اون ور بوم نیفتند.

کبلایی یعنی چی از اون ور بوم نیفته مگه قلمم افتادن داره؟

- بله که داره، تازه حاجی ندیدی بعضیا  رو که پیازداغ خبرنگار شدن.

حاج محمود که از این حرف، هم کپ کرد و هم خندید با نگاه متعجب منتظره ببینه پیازداغ چه ربطی به خبرنگار داره که کربلایی حسین ادامه حرفشو این طور بیان می کنه: آره جانم، پیازداغ همون خزعبلاته که بعضاً به اسم آش شعله قلمکار به خورد مردم میدن و اونقدر براش تره خرد میکنن که خودشونم باور میکنن خبرنگارن، اما خب توه خواننده اگه عاقل باشی و شستت خبردار بشه میدونی که کاغذ سیاه کردنشون صدمن یه غازم هم نمی ارزه .

یعنی مشق شب مینویسن؟ مگه عریضه نویسن؟

- کاش حداقل عریضه نویس بودن یه دسته شون میرزانویس هم شدن و این قلم زبون بسته رو با هزار رندی به خدمت میگیرن تا زشت و زیبا رو با هم ببافن و قبای به تن من و توش کنند حالا تو هی بیا و بگو این قبا به تن من نمیاد که نمیاد مگه تو کتشون میره .

کبلایی چشم بسته غیب می گویی، اینی که تو میگی شبیه دلالی دورغه که !

- حاجی شما پای کوه نرفتی هوای کوه دستت نیومده، دیدم که میگم؛ مرادم رو بگیر قربانت گردم زمانه اینطور شده که وقتی پای پول در میان باشه، وقتی بی سوادی باشه، وقتی ادعا عرصه رو پر کنه، وقتی ادعا به دانستن به وفور فوران کنه و وقتی گدا معتبر شود، معلوم است که شرف قلم هم به تاراج میره. البته حاجی با تمام این تفاسیر باید جانب انصاف را هم گرفت، همه جا خوب و بد پیدا می شود، در این جماعت هم هستند کسانی که خدا محتاج نامردشان نکند، کسانی که جز راست نمی گویند و جز راست نمی نویسند و جز راست خواب و خوری ندارند، اینها همان اند که اگر چراغشان نفت بگیرد، سیدی می شوند در برزخ محشر .

مگه چراغشان خاموش می شود؟

-   نه قربانت گردم وقتی تو برای مردم بنویسی، غمت غم مردم باشد و با مردم باشی همان مردم نمی گذارند چراغی که با خون دل روشن شده، خاموش شود، مردم خوب می‌دانند که با بزک کردن و صفحه سیاه کردن خبرنگار اعتبار نمی گیرد، این دسته آخری می نویسند تا اگر جایی اسمشان برده شد رحمتی بر پدر و مادرشان روانه شود .

های های های، فقط همین !

 - امان از دوغ لیلی، ماستش کم بود و آبش خیلی، حاجی جان خب معلوم است وقتی خبری از بیمه میمه، حقوق درست حسابی و بهای ارزشی نباشد همین هم غنیمت است. جانم برایت بگوید وسط این آشفته بازار دسته دیگه ای هم هستند که از همه خطرناک‌ترن و آتش بیار معرکه هستند همانها که بی ساز و برگ به میدان میزنن و وسط راه که نفسشان بند آمد به دارایی بقیه دست درازی می کنند غافل از اینکه عزیزمن قسم حضرت عباس، پای خروسِ دزدی که دمش بیرون است نباید خورد چرا که هیچ وقت کمال فصاحت یک گوینده و رد پای او در نوشته هایش را نمی توان پاک کرد، باید به این قلم به دستان عزیز گفت یکبار جستی ملخک دوبار جستی ملخک آخر به دستی ملخک ....

حاج حسین که باور این حرفها خارج از حوصله اش شده رو به من می پرسد: دخترم تمام چیزهایی که کبلایی گفت ماحصل کار توست؟ لبخندی می زنم و در جواب می گویم: حاجی جان من فقط یک خبرنگارم...





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

عروس بانه در انتظار رخت سیاه

ویترین تاریخ و فرهنگ کُردها

گذری بر حمام تاریخی سقز که به موزه تبدیل شد

زندگی از کف ماهی قرمز سُر خورد

روستاهای بکر کردستان، مقصد خوبی برای گردشگران نوروزی

صدای آشنای مشاور

دلهره نان

پالنگان؛ ماسوله ای بر قامت کوه های کردستان

دالانی به تاریخ مطبوعات کردستان از قاجار تا امروز

از جان کلاغ ها چه می خواهیم؟ - کلثوم مومنی*

رنگ و لعاب های قاچاق

عناب بنوشید تا راحت‌تر بخوابید

اجلاسیه 464 شهید در قروه برگزار شد

والیبال مریوان در یک قدمی لیگ برتر

نرمی دل برابر نرمی استخوان، عشق پنج ساله برای دانش اندوزی

آیا گره کور گرانی گوشت به دست مسئولان باز می شود؟

مسجد"دارالاحسان"سنندج شکوه معماری دوران قاجار

کردستانی‌ها آماده خلق حماسه ای دیگر در ٢٢ بهمن

لزوم توجه به محیط زیست در مدارس

زخم حاشیه نشینی بر چهره زیبای سنندج

پایان عمرنفت و هیزم در مرز

با سد آهنین صبر؛ بیشترین سود را از روابط سالم کسب کنیم

«کتاب صفر تا یک» یادداشت‌های شروع کار یا چگونگی ساختن آینده

تزریق مایع حیات در کالبد زمین

طلوع امید بخش زندگی

عکس خوب، همچون سیلی برای بیدار کردن مخاطب است

احساس گناه می‌‌تواند ناشی از اتفاقات دوران کودکی باشد

مین؛ سلاح ترسوها

حواس‌پرتی و کاهش تمرکز نشانه‌ افسردگی است

اینجا کردستان، سرزمین مجاهدت های خاموش

پاکـانِ بیکار

خوراکی‌هایی که زمستان را گرم می‌کنند

روابط عمومی در پستوی اندیشه مدیران اجرایی - امید بهمنی*

تلاش در راستای رفع مشکلات روستاهای قروه به دور از جلوه های نمایشی

لباس کُردی از گذشته تا امروز...

دوئل نفت و آتش مقابل نیمکت ها

«آلی» که دیگر نیست

"نگارگری" اصیل ترین هنر ایرانی – اسلامی

اختلالات رفتاری کودکان/ راهنمای عملی درمان مشکلات رفتاری

استان کردستان در دام محرومیت

سفره دل بدر و پریشان آرام است

یار مهربان خمار شراب روحانی

از رنجی که می بریم - افسانه گلباغی *

نور افشانی فرهنگ اصیل کردها، در آسمان جهانی فرهنگ و هنر

کردستان فرهنگی چشم به راه عدالت اجتماعی و رفاه عمومی است

نهم دیماه 88 نماد اقتدار امت انقلابی ایران

نهم دیماه حماسه پیوند مردم و ولایت/نه کردستانی ها به اغتشاش گران

اگر خشمگین می شوید...

بخشنده کوچک

آیین شب یلدا "شه و چله" در كردستان